Μονή Οσίου Λουκά, Ναός Παναγίας της Σκριπούς, Μονή Σαγματά, Μονή Ιερουσαλήμ.

Ένας ταξιδιωτικός οδηγός σε τέσσερα μοναστήρια της Στερεάς, στη σειρά “Μοναστήρια & προσκυνήματα της Ελλάδας” των εκδόσεων Πήγασος.
Το καλαίσθητο βιβλίο μας ξεναγεί στα:
μοναστήρι Οσίου Λουκά (κοντά στη Λιβαδειά)
Ναό της Παναγίας της Σκριπούς (κοντά στον Ορχομενό)
μοναστήρι Μεταμόρφωσης του Σωτήρα – Σαγματά (κοντά στη Θήβα)
μοναστήρι Ιερουσαλήμ Δαυλείας (κοντά στη Χαιρώνεια)

Τα λιτά κείμενα του Αντώνη Δικαίου μας δίνουν τις απαραίτητες πληροφορίες για τους ιερούς αυτούς χώρους, οι δε ολοζώντανες φωτογραφίες του Περικλή Μεράκου αναδεικνύουν την ομορφιά των μνημείων και της γύρω περιοχής όσο και μερικούς από τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς που κρύβουν.


Αντώνης Γ. Δικαίος (2009). Μονή Οσίου Λουκά, Ναός Παναγίας της Σκριπούς, Μονή Σαγματά, Μονή Ιερουσαλήμ. Χαλάνδρι: Πήγασος Εκδοτική
Ο 1ος τόμος της σειράς διανεμήθηκε δωρεάν μαζί με το "Έθνος της Κυριακής" στις 15.3.2009.
Χορηγοί: ΟΠΑΠ, Postbank, Alapis, Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού.
Υπό την αιγίδα της Μ.Κ.Ο. "Αλληλεγγύη" της Εκκλησίας της Ελλάδος.
ISBN 978-960-8305-22-9

Η ιστορία μιας μοναχής.

Η Γαβριέλα βαν ντερ Μαλ (αδελφή Λουκία) είχε μάθει να υπακούει περισσότερο τον πατέρα της από την καρδιά της. Έτσι δεν παντρεύτηκε τον Ζακ, γιατί ο πατέρας της δεν έδινε τη συγκατάθεσή του γι΄ αυτό το γάμο. Τελικά ίσως αυτό να ήταν ο κύριος λόγος που αποφάσισε να γίνει καλόγρια.
Στο τάγμα που εντάσσεται ιερός κανόνας είναι η σιωπή, που την θεωρούν αρχή της τελειότητας.
Με την απόλυτη σιωπή μαθαίνουν να καταπνίγουν όλες τις φωνές- πειρασμούς της προηγούμενης ζωής της.
Η Γαβριέλα πήρε το νούμερο 1072, μεγάλη αλήθεια τιμή γιατί ο αριθμός αυτός ανήκε προηγούμενα σε μια αξιοσέβαστη μοναχή που δολοφονήθηκε κατά την εκτέλεση ιεραποστολικού έργου στην Αφρική.
Κεφ. 2
Και είχε όντως τόσα πολλά να συνηθίσει σ΄ υτή την αυστητρή ζωή ενάντια στη φύση:
το άβολο αχυρένιο της στρώμα που σ΄ έκανε να ξυπνάς πιασμένος,
το βάρβαρο χτύπημα του κουδουνιού του εγερτήριου,
την αναγκαστική λόγω σιωπής συννενόηση με νεύματα,
την έλλειψη καθρεπτών για να μην ασχολούνται οι καλογριες με κοκεταρίες,
την αποξένωση ακόμη κι από τιθς αδελφές της μοναχές όταν προσευχόταν,
το ολοκληρωτικό ξέκομμα από το παρελθόν της,
τα ξυρισμένα κεφάλια για να ξεχάσουν πως είναι γυναίκες,

κεφ. 4
οι κοινές εξομολογήσεις των λαθών και των αμαρτιών,

κεφ. 5
“νευρασθενικές γυναίκες που αυτομαστιγώνονται, σύμφωνα με τον κανονισμό δύο φορές την εβδομάδα, για να ξεχνάνε τη φυσιολογική ζωή για την οποία τις έπλασε ο θεός”
απλώς ένα μικρό γαϊδουράκι του Θεού

Οι περιπέτειές της συνεχίζονται στην αφρικανική αποικία, όπου αφού ζήσει τα πάνδεινα,
αλλά αποφασίζει τελικά να
εγκαταλείψει τον Ιερό Κανόνα διότι
"δεν έχει τη δύναμη να συνεχίσει".

Mια πραγματική ιστορία σχετικά με το μοναχικό βίο σε ένα καθολικό τάγμα, το οποίο έγραψε το 1959 η Kathryn Hulme
βασιζόμενη στη γεγονότα της ζωής της φίλης της Marie Louise Habets, μιας πραγματικής μοναχής του Zusters van Liefde van Jezus en Maria.
Ποιο είναι το πραγματικό καθήκον ενός πραγματικού πιστού;
Οι προσταγές του μοναστηριού, ή η προσφορά βοήθειας στους ασθενείς του νοσοκομείου όπου έχει διαταχθεί λόγω της ειδικότητάς της να υπηρετεί;
Και μέσα στη δίνη του αιματηρού δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, μπορεί να ταχθεί με κάποια πλευρά;

Ένα μυθιστόρημα που μεταφέρει ολοζώντανα τον πνευματικό αγώνα ενός ευαίσθητου ατόμου που προσπαθεί να βρει απαντήσεις στa δύσκολα διλήμματα που παρουσιάζονται στη ζωή ενός μαχόμενου ανθρώπου με ισχυρή συναίσθηση του καθήκοντος.


Κάθριν Χιουμ (χ.χ.) Η ιστορία μιας μοναχής. Αθήνα: Εκδόσεις Δαμιανού

The Cathedral and the Bazaar.

Στην τρίτη αυτή έκδοση του δοκιμίου του, ο μεγάλος χάκερ και δημιουργός καινοτόμου λογισμικού Eric Steven Raymond
μας ξεναγεί στον εκπληκτικό χώρο του λογισμικού ανοικτού κώδικα και μας βοηθά να πάρουμε μια γεύση από τον τρόπο σκέψης των ιερών τεράτων της ιδιόμορφης αυτής κοινότητας που δημιούργησε το GNU/LINUX.

Όπως μαρτυρεί και ο τίτλος του, ο Eric Steven Raymond συγκρίνει τη δημιουργία λογισμικού με τη κατασκευή ενός έργου όπως ένας καθεδρικός ναός ή μια λαϊκή αγορά τύπου παζαριού. Βρίσκει περισσότερες ομοιότητες με τον απρόβλεπτο/άναρχο τρόπο που φτιάχνεται ένα παζάρι παρά με το συντονισμένο τρόπο της κατασκευής ενός μεγαλοπρεπούς καθεδρικού. Ενώ όμως για μερικούς αυτό ακούγεται κάπως... υποτιμητικό για το έργο ενός μηχανικού λογισμικού (ακούς εκεί να με παρομοιάσουν με μαγαζάτορα παζαριού!), ο Eric Steven Raymond όμως το θεωρεί ακριβώς το μεγάλο του ατού.
Το δοκίμιό του βασίστηκε στην προσωπική του εμπειρία από την ενασχόλησή του με την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου έργου λογισμικού:
το πρόγραμμα διαχείρισης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ονόματι fetchtop και κατόπιν popclient... που τελικά ονομάστηκε fetchmail.
Παρατήρησε λοιπόν πως όπως και το Λίνουξ είναι κι αυτό ανατρεπτικό.

Τα μαθήματα που προσκόμισε είναι λοιπόν τα εξής:
1. Κάθε καλό λογισμικό ξεκινάει από το διακαή πόθο του μηχανικού δημιουργού του.
2. Οι καλοί προγραμματιστές ξέρουν να γράφουν κώδικα. Οι μεγάλοι προγραμματιστές ξέρουν πώς να ξαναγράφουν και να ξαναχρησιμοποιούν (βελτιώνοντας το ήδη υπάρχοντα πγαίο κώδικα), κάτι που ονομάζει "εποικοδομητική τεμπελιά"
3. Σχεδίασε τι θα πετάξεις. Στο τέλος θα πετάξεις κάτι ούτως ή άλλως.
4. Αν έχεις τη σωστή τάση, θα βρεις ενδιαφέροντα πράγματα στο δρόμο σου.
5. 'Οταν πάψεις να ενδιαφέρεσαι για κάποιο πρόγραμμα, το τελευταίο σου καθήκον είναι να το κληροδοτήσεις σε έναν ικανό διάδοχο.
6. Να συμπεριφέσαι στους χρήστες του λογισμικού σου σαν να ήταν συν-δημιουργοί του. Μ' αυτόν το τρόπο θα πετύχεις γρήγορα τη βελτίωση του κώδικα και θα διορθωθούν τα υπάρχοντα λάθη.
7. Κυκλοφόρησε το λογισμικό σου νωρίς. (Μην καθυστερείς.) Πραγματοποίησε συχνές εκδόσεις. Άκου τους χρήστες σου.
[Αυτό ακριβώς έκανε ο Linus Torvalds κατά τη διαδικασία ανάπτυξης του Λίνουξ.
Έμπασε όσο δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό παιχτών, ικανοποιώντας τον προσωπικό τους εγωισμό (ναι, κι εγώ συνέβαλα στο πρωτοποριακό αυτό έργο!), δίνοντάς τους κίνητρα επειδή τους ενημέρωνε με συνεχείς όλο και πιο βελτιωμένες (με τη δική τους συνεισφορά) εκδόσεις.]
8. Με τη δημοσίευση της δοκιμαστικής έκδοσης (beta), κάθε νεο πρόβλημα θα εντοπιστεί από τους χρήστες.
O περίφημος... νόμος του Linus: όσο περισσότερα μάτια κοιτάζουν, τόσο πιο ρηχό είναι το πρόβλημα.
Εδώ ίσως έγκειται και το μεγάλο πλεονέκτημα που έχει το ελεύθερο λογισμικό έναντι του ιδιοταγούς.
Αντί για λίγους προγραμματιστές, διαθέτει μια στρατιά πρόθυμων συν-δημιουργών, με αποτέλεσμα τα προβλήματα να επιλύονται ταχύτητα με την εξυπνότερη κατά περίπτωση λύση.
Αυτό το κοινωνικό φαινόμενο, που ονομάστηκε Delphi effect, φαίνεται πως ισχύει ακόμη και για πολύπλοκα έργα όπως ο πυρήνας ενός λειτουργικού συστήματος.
Θα μπορούσε εδώ να παρατηρήσει κάποιος πως ο μεγάλος αριθμός των συμμετεχόντων προγραμματιστών θα προκαλούσε αναπόφευκτα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την επικοινωνία όλων αυτών των συν-δημιουργών. Τα λάθη στον πηγαίο κώδικα συγκεντρώνονται ακριβώς στα σημεία διεπαφής. Ο Eric Steven Raymond όμως τονίζει πως αυτό... δεν ισχύει στην περίπτωση του λογισμικού ανοικτού κώδικα. Είναι κοινό μυστικό πως οι βασικοί προγραμματιστές του Λίνουξ εργάζονται σε ξεχωριστά παράλληλα "υποκαθήκοντα" κατά μόνας, και ελάχιστα επικοινωνούν μεταξύ τους!
9. Οι έξυπνες δομές δεδομένων και ο χαζός κώδικας τα πάνε μια χαρά, παρά το αντίστροφο.
10. Όταν φέρεσαι στους ελεγκτές της δοκιμαστικής σου έκδοσης σαν να ήταν ο πιο σημαντικός σου πόρος, τότε θα γίνουν ο πιο σημαντικός σου πόρος.
11. Το δεύτερο σημαντικότερο πράγμα από το να σου έρθει μια φαεινή ιδέα ειναι να αναγνωρίσεις τις φαεινείς ιδέες των χρηστών σου.
Καμιά φορά μπορεί να είναι και καλύτερες.
12. Συχνά, οι πιο καινοτόμες λύσεις προέρχονται από τη συνειδητοποίηση πως η γενική ιδέα του προβλήματος είναι λανθασμένη.
13. Η τελειότητα επιτυγχάνεται όχι όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο να προσθέσεις, αλλά όταν δεν υπάρχει κάτι ακόμη να αφαιρέσεις.
14. Κάθε εργαλείο έχει την αναμενόμενη χρήση του. Αλλά το πραγματικά μεγαλοφυές εργαλείο θα χρησιμοποιηθεί και εκεί που δεν το περίμενες.
15. Όταν γράφεις λογισμικό, μην ταράξεις τη ροή δεδομένων παρά μόνον όταν ο παραλήπτης σε αναγκάσει.
16. Όταν η γλώσσα σου δεν πλησιάζει την πληρότητα Turing, λίγη συντακτική ζάχαρη θα βοηθήσει.
17. Ένα σύστημα ασφαλείας είναι τόσο ασφαλές όσο το μυστικό του. Προφυλάξου λοιπόν από τα ψευδο-μυστικά.
18. Για να λύσεις ένα ενδιαφέρον πρόβλημα, ξεκίνα βρίσκοντας ένα πρόβλημα που να ενδιαφέρει εσένα προσωπικά.
19. Όταν ο συντονιστής του έργου διαθέτει την επικοινωνιακή ευκολία που παρέχει το διαδίκτυο, και ξέρει πώς να καθοδηγεί χωρίς καταναγκασμό, τα περισσότερα μυαλά είναι αναπόφευκτα καλύτερα από το ένα.

Μπορεί μερικά από τα ανωτέρω συμπεράσματα να ακούγονται δυσνόητα σε όσους δεν έχουν ασχοληθεί με προγραμματισμό, αλλά οπωσδήποτε φωτίζουν πολλές πλευρές του νέου φαινομένου της μαζικής συμμετοχής σε πολύπλοκα κοινά έργα (crowd sourcing),
και μάλιστα με τη κρυστάλλινη διαύγεια των ολοζώντανων παραδειγμάτων.

Το δοκίμιο μπορείτε να το διαβάσετε φυσικά δωρεάν.
Eric Steven Raymond (2000) The Cathedral and the Bazaar.
Verion 3
στον ιστότοπο του συγγραφέα
http://catb.org/~esr/writings/homesteading/cathedral-bazaar/
ή
σε μορφή pdf
http://www.si.umich.edu/~rfrost/courses/SI110/readings/IntellecProp/Cathedral-Bazaar.pdf

A little history of the World

Είναι, από πρώτης όψεως, περίεργο που ο εκδοτικός οίκος του περίφημου πανεπιστήμιου του Yale καταδέχτηκε να κυκλοφορήσει μια "παιδική" παγκόσμια ιστορία.
Εδώ όμως πρόκειται για ένα βιβλίο που συγγραφέας του είναι ο Ernst Hans Josef Gombrich, ο Εβραιοαυστιακός ιστορικός της τέχνης και καθηγητής του ινστιτούτου Warburg, ο οποίος από το 1936 έζησε στην Αγγλία για να ξεφύγει τη λαίλαπα του εθνικοσοσιαλισμού.
To βιβλιαράκι αυτό πρωτοκυκλοφόρησε στην Αυστρία το 1936 με τίτλο Weltgeschichte von der Urzeit bis zur Gegenwart (Παγκόσμια ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων έως τις ημέρες μας) και έγινε αμέσως ανάρπαστο.
Ο συγγραφέας συνέγραψε το έργο εντός μόλις έξι εβδομάδων, επειδή ο εκδοτικός οίκος Steyermühl Verlag της Βιένης βιαζόταν πολύ να το εκδώσει. Ο Gombrich δέχτηκε την πρόκληση και ολοκλήρωνε ένα κεφάλαιο κάθε ημέρα με τον εξής τρόπο: αφού έφτιαξε πρώτα ένα προσχέδιο περιεχομένων, κάθε πρωί διάβαζε στη βιβλιοθήκη του σπιτιού του, το απόγευμα μελετούσε στη δημοτική βιβλιοθήκη και κάθε βράδυ έγραφε το κεφάλαιο που είχε προγραμματίσει. Για ξεκούραση άφηνε τις Κυριακές.
Το 1985 ακολούθησε η έκδοσή του απο το γερμανικό οίκο DuMont Literatur und Kunst Verlag με τίτλο Eine kurze Weltgeschichte für junge Leser (Μία σύντομη παγκόσμια ιστορία για νεαρούς αναγνώστες) στην οποία ο Gombrich πρόσθεσε το τελευταίο κεφάλαιο για το κομμάτι της ιστορίας που έζησε και ο ίδιος - την εποχή δηλαδή μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Το βιβλίο είναι γραμμένο με τον τρόπο που ένας παραμυθάς δάσκαλος, ή ένας μορφωμένος παππούς θα διηγόταν τα διάφορα κεφάλαια της ιστορίας στο μαθητή/εγγονό του.
Όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο κριτικός της Wall street Journal, Α. Grafton:
"Τυχερά τα παιδιά που θα τους το διαβάσουν, και ευτυχείς οι ευφυείς ενήλικες που θα έχουν την ευκαιρία να επικοινωνήσουν με το πνεύμα του ευρωπαϊκού ουμανισμού."

Διάβασα τη χαρτόδετη αμερικάνικη έκδοση
E. H. Gombrich (2008). A little history of the world. Yale University Press
Translated by Caronine Mustill
ISBN 978-0-300-14332-4
[DDC 909 WORLD HISTORY / JUVENILE HISTORY]


To βιβλίο εκδόθηκε το 2007 και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη
με τίτλο "Μικρή ιστορία του κόσμου"
ISBN: 960-16-2365-5

Reflective Teaching in Second Language Classrooms.

Το βιβλίο αυτό των καθηγητών του Πανεπιστημίου του Χονγκ-Κόνγκ είναι ένας πραγματικός θησαυρός για κάθε νέο καθηγητή της αγγλικής ως ξένη/δεύτερη γλώσσα, αλλά και για όποιον πεπειραμένο μάχιμο εκπαιδευτικό ενδιαφέρεται για τη διδασκαλία της γλώσσας γενικότερα και δεν έχει ακόμη υποστεί τη συνηθισμένη νόσο “ιδρυματική πνευματική χαύνωση”, ώστε να νομίζει πως μόνο και μόνο η πείρα αρκεί για να τον καταστήσει εξαιρετικό διδάσκοντα.

Ο κύριος στόχος του βιβλίου είναι ακριβώς αυτό που αναγγέλει ο τίτλος του. Αποτελεί μια πρόκληση για το διδάσκοντα να αναλογιστεί τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας όταν κλείσει η πόρτα.
Πώς ακριβώς δρα αυτός και οι μαθητές του, αλλά και να διερευνήσει τι σκέφτονται πριν και μετά κάθε “μαθησιακό επεισόδιο” όλοι αυτοί οι πρωταγωνιστές.

Τα μεγάλα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι:
α) δεν αναγάγει καμιά μεθοδολογική θεωρία (επικοινωνιακή διδασκαλία, συνεργατική μάθηση, κτλ.) στο απόλυτο “μαγικό ραβδί” που θα προσφέρει όλες τις λύσεις
β) δεν ωραιοποιεί καταστάσεις
(σ. 140 το διαφωτιστικό σχέδιο μιας πραγματικής αίθουσας διδασκαλίας, όπου αντικατοπτρίζεται επακριβώς η διάδραση μεταξύ διδάσκοντα-μαθητών ή των μαθητών μεταξύ τους και όπου φαίνεται καθαρά ποιοι μαθητές παραμελούνται εντελώς, ή αρνούνται να συμμετάσχουν)
γ) επισημαίνει τις συνήθεις εμμονές που ταλανίζουν τους εκπαιδευτικούς
(σ. 84 “Ο δάσκαλος που καθοδηγείται αποκλειστικά από ένα σχέδιο μαθήματος και παραμελεί τη διαδραστική δυναμική της διδακτικο-μαθησιακής διαδικασίας είναι απίθανο πως θα ανταποκριθεί στις ανάγκες των μαθητών του.”)
δ) επιμονή στη λεπτομέρεια
(σ. 145 η συστηματική κατηγοριοποίηση των μαθητών ανάλογα με τη συμπεριφορά τους στην τάξη)
ε) οι εξαιρετικές δραστηριότητες στο τέλος του κάθε κεφαλαίου με τις οποίες ο αναγνώστης εκπαιδευτικός συσχετίζει τη δική του πράξη με τη θεωρία που διάβασε στο βιβλίο
στ) τα πολύ χρήσιμα παραρτήματα
(π. χ. σ. 93-97 οι διαφωτιστικές οδηγίες για τον τρόπο σύνταξης ενός πλήρους σχεδίου μαθήματος: στόχοι – δραστηριότητες – διδακτικά βοηθήματα/μέσα – προβλέψιμες δυσκολίες – ανασκόπηση/αξιολόγηση)

Σπάνια πράγματι βρίσκει κανείς τέτοια σύντομα εγχειρίδια, τα οποία με λιτό και διεξοδικό τρόπο να καλύπτουν όλο το φάσμα των προβλημάτων της διδασκαλίας του γλωσσικού μαθήματος.

Jack C. Richards & Charles Lockhart (1994). Reflective Teaching in Second Language Classrooms. New York: CUP
ISBN 0-521-45803-X

Σύρα. Ιστορική Ιχνηλασία.

Το 1790 εκδόθηκε στο Παρίσι ένα τεράστιο σε έκταση έργο με τίτλο Traite complet sur les Abeilles του Della Rocca, ενός ιταλικής καταγωγής Έλληνα παπά της καθολικής εκκλησίας γεννημένου στην Κωνσταντινούπολη που υπηρέτησε όμως στη Σύρο επί είκοσι πέντε χρόνια.
Το ενδιαφέρον του για τη μελλισσοκομία, με την οποία ασχολήθηκε στο Κυκλαδονήσι, τον οδήγησε να εκπονήσει ένα τόσο εκτενές έργο για την τέχνη αυτή.
Τα πρώτα όμως κεφάλαια του βιβλίου, που είναι αφιερωμένα στην ιστορία του νησιού, μεταφράστηκαν από τον διδάκτορα Μάρκο Ν. Ρούσσο-Μηλιδώνη (ιστορικό που ειδικεύεται στην ιστορία της Σύρου) και παρουσιάζονται σχολιασμένα σε τούτη εδώ την έκδοση της “Πίστης & Ζωής”.
Κεφάλαιο 1 Ιστορία & οκονομία της Σύρου
Κεφάλαιο 2 Η Σύρα κατά την αρχαιότητα
Κεφάλαιο 3 Περί του ηλιοτροπίου του φιλοσόφου Φερεκύδη
Κεφάλαιο 4 Σημερινή κατάσταση της Σύρας
Κεφάλαιο 5 Διακυβέρνηση της Σύρας
Κεφαλαιο 6 Ευγνωμοσύνη των Συριανών στους Γάλλους
Κεφάλαιο 7 Χαρακτήρας & ευφυία των Συριανών
Κεφάλαιο 8 Αναίρεση της θεωρίας του Paw για τους Νεοέλληνες
Kεφάλαιο 9 Η γλώσσα των Συριανών και των άλλων Ελλήνων
Κεφάλαιο 10 Μέθοδος γονιμοποίησης της συκιάς
Κεφάλαιο 11 Μέθοδος θεραπείας του ίκτερου

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα κεφάλαια 4,5 & 6 για τις ιστορικές πληροφορίες που περιέχουν, οι οποίες αποτελούν μάλλον πρωτογενή πηγή, και τα κεφάλαια 10 & 11 για τις λεπτομερείς λαογραφικές πληροφορίες.
Συγκινητική, παρά τις κάποιες ανακρίβειές της, είναι και η προσπάθεια του αββά στα κεφάλαια 8 & 9 να υποστηρίξει την ελληνικότητα των κατοίκων της Σύρου.

Αρκετά χρήσιμα επίσης τα δύο παραρτήματα που προσθέτει ο επιμελητής-μεταφραστής της έκδοσης για την καθολική εκκλησία της Σύρου και για την πηγή στην Άνω Πόλη.
Το βιβλίο επίσης περιέχει πλήθος αρκετά διαφωτιστικών εικόνων και ζωγραφιών.

Σίγουρα ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από τη συλλογή οποιουδήποτε ενδιαφέρεται για την πανέμορφη πρωτεύουσα των Κυκλάδων.

Αββά Στεφάνου Δελλαρόκα (2008). Σύρα. Ιστορική Ιχνηλασία. Σύρος: Πίστη και Ζωή
Εισαγωγή – μετάφραση – σχόλια: Δρ. Μαάρκου Ν. Ρούσσου-Μηλιδώνη
Παραγωγή: Τυποκυκλαδική ΑΕ Σύρος
ISBN 978-960-98465-0-9
Τιμή 10 ευρώ

The Wizard of Oz

Ήταν ένα βιβλίο που περίμενε να το αγοράσω.
Το είχα πρωτοδεί πέρσι το καλοκαίρι στο σταντ σε ένα περίπτερο ξένου τύπου στο Γαλησσά, αλλά δεν το αποφάσισα γιατί δεν είχα τότε διάθεση να διαβάσω παιδική λογοτεχνία.
Φέτος ξαναχαζεύοντας τα βιβλία στο ίδιο μέρος, νάτο πάλι το γαλάζιο αυτό βιβλιαράκι στην καλαίσθητη χαρτόδετη έκδοση της παιδικής σειράς Puffin, θυγατρική των εκδόσεων Penguin. Σα να με κοιτούσε με παράπονο λέγοντας:
“Ποιος να με αγοράσει, αν όχι εσύ, δε βλέπεις πως όλα τα άλλα βιβλία στο σταντ είναι τα συνηθισμένα αστυνομικά και ιστορίες τρόμου του κιλού, που διαβάζουν οι τουρίστες στις ξαπλώστρες καθώς τσουρουφλίζονται στον ήλιο;”
Σχεδόν πεπρωμένο! Ήταν καιρός πια να διαβάσω το διάσημη αυτή ιστορία, που μοιάζει τόσο πολύ με λαϊκό παραμύθι, αλλά στην πραγματικότητα γράφτηκε από τον Lyman Frank Baum και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αμερική το 1900.

Πρόκειται για τη συγκινητική περιπέτεια της μικρής Ντόροθι, που τη μεταφέρει ένας κυκλώνας μίλια μακριά από τη φάρμα όπου ζει σε μια περίεργη χώρα, όπου κατά λάθος καταπλακώνει με το αερομεταφερόμενο αγροτόσπιτό της την τρομερή κακιά μάγισσα της ανατολής.
Για να μπορέσει να ξαναγυρίσει στην πατρίδα της, το Κάνσας, θα ζητήσει τη βοήθεια του παντοδύναμου μάγου του Οζ, αλλά για να φτάσει στη μαργαριταρένια του χώρα θα πρέπει να υπερνικήσει φυσικά χίλιους μύριους κινδύνους.
Ευτυχώς, έχει για βοηθούς το σκυλάκι της τον Τότο, το δειλό λιοντάρι, έναν αχυράνθρωπο-σκιάχτρο και έναν τενεκεδένιο ξυλοκόπο.
Όλοι τους έχουν μια χάρη να ζητήσουν από τον Οζ, αλλά θα πρέπει πρώτα να ολοκληρώσουν άλλον έναν άθλο!

Δεν είναι μόνον τα αναπάντεχα συμβάντα, οι ευγενικοί χαρακτήρες και η αιώνια μάχη του καλού εναντίον του κακού που συναρπάζει τον αναγνώστη κάθε ηλικίας. Πάνω από όλα είναι η απλή αλλά ολοζώντανα εκφραστική γλώσσα του πρωτότυπου!
Ένα επιβεβλημένο, κλασικό πια ανάγνωσμα για κάθε μελετητή της αγγλικής.



Lyman Frank Baum (1982). The Wizard of Oz. London: Puffin
Illustrated by David McKee
Cover illustration by Trevor Scobie
ISBN 0-140-36693-8
τιμή στην Ελλάδα 8.20 ευρώ