Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

A people's history of the United States




«... να προσπαθήσω να δημιουργήσω ένα νέο είδος ιστορίας. Μ’ αυτό εννοώ μια διαφορετική ιστορία από αυτή που έμαθα στο πανεπιστήμιο και κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών, διαφορετική από την ιστορία που είδα στα βιβλία ιστορίας που δίνουμε στους μαθητές μας σ’ ολόκληρη τη χώρα.
... η πολιτική μου τοποθέτηση αναμφισβήτητα διαμορφώθηκε νωρίτερα, όταν μεγάλωνα σε μια οικογένεια μεταναστών εργατικής τάξης στη Νέα Υόρκη, όταν δούλευα ως εργάτης σε ναυπηγείο...
...Όταν έφτασε ο καιρός που δίδασκα και έγραφα, δεν είχα την παραμικρή αυταπάτη σχετικά με την «αντικειμενικότητα», αν αυτό σήμαινε πως έπρεπε να αποφύγω να έχω άποψη. Ήξερα πως κάθε ιστορικός (ή δημοσιογράφος , ή απλός αφηγητής ιστοριών) είναι αναγκασμένος να διαλέξει, από έναν απεριόριστο αριθμό γεγονότων, ποια να παρουσιάσει και ποια να παραλείψει....
... τα ταξικά συμφέροντα πάντοτε συγκαλύπτονται πίσω από το πέπλο που ονομάζεται «εθνικό συμφέρον»...
... γιατί να μην πω την ιστορία των πολέμων όχι από τη ματιά των στρατηγών και των διπλωματών αλλά από τη ματιά των απλών φαντάρων, των γονιών που μαθαίνουν το θάνατο του γιου τους στη μάχη, ή ακόμη και την άποψη του «εχθρού»;

Αυτά αναφέρει ο Howard Zinn στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου του, σε ένα επίλογο όπου εξηγεί γιατί έγραψε αυτή την ιστορία, όχι της πατρίδας του αλλά του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως αν διαβάσετε αυτό το βιβλίο θα εκπλαγείτε από το πόσο διαφορετικά θα σας φανούν πασίγνωστα ιστορικά γεγονότα όπως οι ανακαλύψεις του Κολόμβου, η Αμερικάνικη Επανάσταση, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Πόλεμος της Κορέας, ο Πόλεμος του Βιετνάμ, ή ακόμη και η προεδρεία του Μπίλ Κλίντον. Πολλά από αυτά θα τα δείτε με τελείως διαφορετικού τίτλους, που αντανακλούν τη στάση του μεγάλου Αμερικανού ιστορικού όσον αφορά στη συγγραφή ενός βιβλίου ιστορίας.
Έτσι, στο κεφάλαιο 18, π.χ. , "Η αδύνατη νίκη: Βιετνάμ", διαβάζουμε από την αρχή το αυτονόητο που συχνά αποκρύπτεται:
«Από το 1964 έως το 1972, το πλουσιότερο και ισχυρότερο έθνος στην ιστορία της ανθρωπότητας κατέβαλε κάθε προσπάθεια, με εξαίρεση τη χρήση πυρηνικών όπλων, να νικήσει ένα εθνικιστικό επαναστατικό κίνημα σε μια μικροσκοπική, αγροτική χώρα και απέτυχε.»
Στη συνέχεια μαθαίνουμε για τους ανελέητους βομβαρδισμούς, το τεράστιο μέγεθος της αμερικάνικης στρατιωτικής παρέμβασης, τους κρυφούς πολέμους στην Καμπότζη και Λάος, αλλά και το τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα μέσα στις ΗΠΑ που έφτασε μέχρι στην άρνηση στράτευσης, τις καταλήψεις σχολών, τη μετανάστευση νέων που δεν ήθελαν να στρατευτούν μέχρι και τη λιποταξία φαντάρων και αξιωματικών!

Και όλα αυτά με άπειρες παραπομπές σε πλήθος διαφορετικών ιστορικών πηγών: αρχεία, ρεπορτάζ εφημερίδων, ιστορικά βιβλία ή και συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών.

Μια συγκλονιστική ιστορία του λαού των ΗΠΑ από το 1492 μέχρι τις μέρες μας, που απλά δε θα χορταίνετε να διαβάζετε ξανά και ξανά!


Howard Zinn (2005) A people’s history of the United States. New York: Harper Perennial (Modern Classics)
ISBN-10 0-06-083865-5
ISBN-13 978-0-06-083865-2
σ 729 τιμή 19,24 ευρώ

Το βιβλίο κυκλοφορεί πλέον και στα ελληνικά:
Howard Zinn Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Αιώρα - 2008
ISBN: 960-7872-49-5
Σελίδες: 779 Τιμή εκδότη: 43,00€

Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008

Έγκλημα στα παρασκήνια





Όταν η πρωταγωνίστρια του «Εθνικού», Ρόζα Βαργή, βρίσκεται δολοφονημένη στο καμαρίνι της, ο αστυνόμος Μπέκας έχει μπροστά του πολλούς υπόπτους (αφού η δολοφονηθείσα παραείχε πολλούς εχθρούς) και μια νεαρή ηθοποιό... που παραδέχεται πως αυτή ήταν η δολοφόνος.
Στη σκοτεινή αυτή υπόθεση μπλέκονται βιομήχανοι, άνθρωποι του θεάτρου, αλλά και δοσίλογοι από την εποχή της Κατοχής.
Μια δεύτερη δολοφονία, και μάλιστα αστυνομικού, εξαγριώνει τον Μπέκα και τον αναγκάζει να κινηθεί όσο μπορεί πιο γρήγορα.
Και φυσικά, όπως γίνεται στα καλά αστυνομικά, ο δολοφόνος δεν είναι αυτός που όλοι υποπτευόμαστε διαβάζοντας το μυθιστόρημα.



Γιάννης Μαρής (2008) Έγκλημα στα παρασκήνια.
ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 19/8/2008
σ. 207
ISBN 978-960-469-158-6

Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2008

Τα κορίτσια του ροζαρίου




Ο Κέβιν Μπερν, παλιά καραβάνα στο τμήμα ανθρωποκτονιών της Φιλαδέλφειας, έχει επιλύσει σχεδόν όλους τους φόνους που του ανατέθηκαν κατά τη διάρκειας της μακράς του θητείας στο αστυνομικό σώμα. Οι επιτυχίες του αυτές όμως είναι το μόνο θετικό στη ζωή του. Αλκοολικός, χρήστης ουσιών, βίαιος, χωρισμένος βέβαια από τη γυναίκα του, έχει περιορίσει τα ενδιαφέροντά του αποκλειστικά στη δουλειά του.
Η τελευταία υπόθεση πάντως είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Ένας ανισόρροπος δολοφόνος σκοτώνει έφηβες κοπέλες, όλες μαθήτριες καθολικών σχολείων της πόλης, τις οποίες παρατάει νεκρές, γονατιστές, με τα χέρια δεμένα με μεταλλικό μπουλόνι σε στάση προσευχής. Δεν πρόκειται για σεξουαλικά εγκλήματα. Ο κατά συρροή δολοφόνος είναι ξεκάθαρα ένας ψυχωσικός φανατικός θρησκόληπτος.
Επί πλέον, ο Μπερν πρέπει να βοηθήσει και την καινούρια συνάδελφό του, Τζέσικα Μπαλζάνο, στην πρώτη της αποστολή στο αξιοζήλευτο για κάθε αστυνομικό τμήμα ανθρωποκτονιών, και να τη μυήσει στις τεχνικές που θα τους οδηγήσουν στη γρήγορη διαλεύκανση. Γιατί ο δολοφόνος δεν περιμένει. Και τα αθώα νεαρά του θύματα αυξάνονται συνεχώς...

Ο Μοντανάρι καταφέρνει να ξετυλίξει μια ιστορία που διαθέτει όλα τα στοιχεία ενός εξαιρετικού αστυνομικού: έξυπνους αστυνομικούς που παρατηρούν και την τελευταία λεπτομέρεια, δολοφόνο που δεν αφήνει σχεδόν κανένα ίχνος, και πολλούς υπόπτους που φαίνονται από πολλές ενδείξεις πως αυτοί θα πρέπει να διέπραξαν τα εγκλήματα. Βέβαια, το δολοφόνο δεν πρόκειται να τν ανακαλύψετε, αν δε διαβάσετε το βιβλίο μέχρι το τέλος.

Ο συγγραφέας φαίνεται πως μελέτησε σε βάθος τον τρόπο που εργάζονται οι επαγγελματίες αστυνομικοί, ιατροδικαστές και όλοι όσοι εμπλέκονται σε υποθέσεις ανθρωποκτονιών. Αυτό είναι ένα μεγάλο ατού του μυθιστορήματος γιατί αυξάνει κατακόρυφα το ενδιαφέρον του αναγνώστη με τις μύριες όσες λεπτομέρειες που αναφέρει.
Ενδιαφέρον επίσης είναι ο τρόπος που παρουσιάζει τους αστυνομικούς, με πολλές ανθρώπινες ανησυχίες, φόβους, ελπίδες και βάσανα. Χαρακτηριστικά, δείτε το κεφάλαιο 57, όπου περιγράφει την κηδεία του Τζίμι Πιούριφαϊ, του παλιόφιλου του Μπερν που ξεψύχησε στο νοσοκομείο.


Richard Montanari (2006) Τα κορίτσια του ροζαρίου. Αθήνα: Bell Best Seller (τεύχος 871) Χάρλεκιν Ελλάς Εκδοτική
Μετάφραση Σαμάνθας Κωνσταντέα
σ. 460
ISBN 960-450-871-7

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 2005 από την Ballantine Books, θυγατρική της Random House.

Προσωπική ιστοσελίδα του συγγραφέα:
http://www.richardmontanari.com/

[Η ελληνική μετάφραση είναι αρκετά καλή και κυλάει στρωτά κατά την ανάγνωση, παρά τα λίγα γραμματικά λάθη και τις περισσότερες περιπτώσεις Greenglish που παρατήρησα. Μερικές από αυτές, πρόκειται για κατά λέξη μετάφραση αγγλικών ιδιωματισμών, που δυσκολεύουν αναπόφευκτα την κατανόηση του κειμένου.
Π.χ. σ. 146 «πεταλούδες στο στομάχι», σ. 145 «λιτανεία της φρίκης», σ. 147 «Ιρλανδέζικη γρατζουνιά», σ. 183 «παρά τη ρητορική που επέμενε πως...».
Η Χάρλεκιν διαθέτει και επιμελητή και διορθωτές, οι οποίοι θα έπρεπε να είχαν παρατηρήσει τις μικρές αυτές ατέλειες.]

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008

Το παιχνίδι της τυφλόμυγας




Όταν η Λόις Ρεντλ παρατάει τη βαρετή θέση της υπαλλήλου σε δικηγορικό γραφείο για την αξιοζήλευτη θέση της γραμματέως της κόμισσας Μόρον δε γνωρίζει πως το ανοδικό αυτό βήμα στην καριέρα της κρύβει θανάσιμους κινδύνους.
Από το πρώτο βράδυ κιόλας κινδυνεύει να σκοτωθεί με ένα ανεξήγητο τρόπο. Καταρρέει το μπαλκόνι μόλις βγει να απολαύσει τη θέα.
Ευτυχώς για αυτήν υπάρχει ένας φύλακας άγγελος, ο μυστικός αστυνομικός Μάικλ Ντορν που τη βοηθάει να λύσει τα μυστήρια που έχουν σχέση με την καταγωγή της και όσους επωφελούνται από την απόκρυψή της.


Edgar Wallace (2008) Το παιχνίδι της τυφλόμυγας.
ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής 24/8/2008
ISBN 978-960-469-152-4
Το βιβλίο είχε εκδοθεί στα ελληνικά, σε μετάφραση της Τούλας Λουκάτου, από τις εκδόσεις Λυχνάρι το 1987.
Πρώτη έκδοση στα αγγλικά το 1925, με τίτλο The strange countess.
Tο αστυνομικό αυτό μυθιστόρημα (ένα από τα 175 που έγραψε ο πολυγραφότατος Richard Horatio Edgar Wallace, 1875-1932) γυρίστηκε ταινία από την Rialto Film το 1961, με τίτλο Die seltsame Gräfin σε σκηνοθεσία του Josef von Báky

Λεπτομέρειες για την ταινία στην ιστοσελίδα
http://www.imdb.com/title/tt0055429/

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2008

Αυστηρώς προσωπικό




Μια τρελοπαρέα πλουσιόπαιδων γλεντοκοπά όλο το βράδυ και μετά καταλήγει στη γκαρσονιέρα ενός απ’ αυτούς. Η συζήτηση έρχεται στη δύναμη που έχει το χρήμα, και τότε ο ιδιοκτήτης της τους προκαλεί σε στοίχημα πως μπορεί να τους το αποδείξει. Θα στείλει γράμμα σε πέντε τελείως διαφορετικής κοινωνικής τάξης άτομα και θα τους καλέσει να συγκεντρωθούν σε κάποιο σημείο στην Αττική.... για να εισπράξουν δήθεν δέκα εκατομμύρια. Είναι σίγουρος πως όλοι τους θα τσιμπήσουν το δόλωμα, παρ’ ότι δεν περιμένουν από πουθενά ένα τόσο τεράστιο ποσό.
Όμως στο σημείο της συνάντησης, όπου όντως καταφθάνουν τα πέντε αυτά άτομα, αντί για τα χρήματα αντικρίζουν ένα πτώμα! Και δυστυχώς μετά από λίγες ημέρες ακολουθεί και δεύτερη δολοφονία.
Το αστυνομικό αφήγημα φέρει τον τίτλο «Αυστηρώς προσωπικό», αλλά όταν το τελειώσετε, θα συμφωνήσετε πως θα του ταίριαζε καλύτερα ο τίτλος «Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται»...


Γιάννης Μαρής (2008) Αυστηρώς προσωπικό.
Ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 21/8/2008

σ. 168
ISBN 978-960-469-158-6


η βιογραφία του Γιάννη Μαρή στην ιστοσελίδα
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AE%CF%82

Οι «ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα», η τηλεοπτική σειρά που είναι βασισμένη στις αστυνομικές ιστορίες του Γιάννη Μαρή, με τους Ιεροκλή Μιχαηλίδη, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη & Πηνελόπη Αναστασοπούλου στην ιστοσελίδα
http://hellas-movies.com/seires/mpekas.html

Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2008

Η Μαρία των Μογγόλων




«Εγώ είμαι η Μαριάννα Κορομηλά, δευτερότοκο παιδί του Αθηναίου δημοσιογράφου Λάμπρου Κορομηλά…». «Εκείνη είναι η Μαρία Κομνηνή Παλαιολογίνα Διπλοβατάτζινα, κόρη του στρατηγού και μετέπειτα αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου...».

Αν αγοράσετε τη «Μαρία των Μογγόλων» περιμένοντας να διαβάσετε ιστορικό μυθιστόρημα, ξεχάστε το. Η Μαριάννα Κορομηλά απλώς παίρνει αφορμή από τη βυζαντινή πριγκίπισσα για να γράψει τη δική της βιογραφία, τα ταξίδια της στην Ανατολή, τα αγαπημένα της βιβλία και τις σπουδές της.
Όσο για την Κομνηνή, και τη βυζαντινή ιστορία, η συγγραφέας υποπίπτει τελικά στα σφάλματα που η ίδια λέει πως θα ήθελε να αποφύγει: την προέκταση υποκειμενικών απόψεων και βιωμάτων, τις αυθαίρετες συσχετίσεις, τα ατεκμηρίωτα κοινωνιολογικά συμπεράσματα και τις εξιδανικευμένες εικόνες για πριγκίπισσες, αυτοκράτορες και μουσουλμάνους χατμάνους.
Αλλά πάλι, είπαμε το βιβλίο δεν είναι ιστορία. Διαβάζεται πολύ εύκολα και είναι ενδιαφέρον ως μια απόπειρα αυτοβιογραφίας.

Το βιβλίο έγινε best seller, και στην τέταρτη ανατύπωση του, το Μάη του 2008 (η πρώτη έγινε το Φεβρουάριο 2008) είχε φτάσει στη 12η χιλιάδα.

Μαριάννα Κορομηλά (2008) Η Μαρία των Μογγόλων. Αθήνα: Πατάκης.
Το έβδομο βιβλίο στη σειρά «Η κουζίνα του ιστορικού, που επιμελείται ο Μισέλ Φάις.


Tο βιβλίο,

Georgii Pachymeris
De Michaele et Andronico Palæologis libri tredecim
Bonnae Impensis Ed. Weberis 1835
Των George Pachymeres, Immanuel Bekker, Pierre Poussines
Εκδόθηκε από Weber, 1835
Item notes: v.36 (v.1)
Πρωτότυπο από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια
Ψηφιοποιήθηκε από την Google στις 29 Ιαν. 2007

στο οποίο βασίζει η Κορομηλά, μερικές από τις πληροφορίες της περί της Μαρίας των Μογγόλων
μπορείτε να το διαβάσετε :

http://books.google.gr/books?hl=el&id=8QcbAAAAIAAJ&dq=georgii+pachymeris&printsec=frontcover&source=web&ots=tWJKkTdptr&sig=5pM-pG109rm5UWIdZpZaCyoI_Jw&sa=X&oi=book_result&resnum=1&ct=result#PPP7,M1

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

Second Variety




Ομολογουμένως ήταν μια εμπειρία να διαβάζω ένα δυο διηγήματα του Philip K. Dick κάθε βράδυ στις διακοπές. Επειδή τριγύρω δεν υπήρχαν άλλα σπίτια, ακουγόταν μόνο κάποιο αυτοκίνητο που περνούσε αραιά και που, ή οι περίεργοι ήχοι της νύχτας στην εξοχή, μια γάτα που νιαούριζε, κάποιο κοκόρι, ή ακόμη και οι νυχτερίδες που κυνηγούσαν ποντίκια. Αν προσθέσεις και τα διάφορα έντομα που τα τραβούσε το φως της λάμπας μου στο μπαλκόνι, η ατμόσφαιρα ήταν ότι έπρεπε για επιστημονική φαντασία και δη τύπου δυστοπίας όπως μόνον ο Φίλιπ Ντικ μπορεί να δημιουργήσει.

Στη συλλογή που διάβασα, το τελευταίο διήγημα ήταν η «Δεύτερη Ποικιλία» που είχε εκδοθεί για πρώτη φορά το 1953 στο περιοδικό Space Science Fiction. Πρόκειται για το διήγημα που ενέπνευσε το σκηνοθέτη Christian Duguay να γυρίσει την ταινία Screamers το 1995. Αρκετά διαφορετική από το πραγματικό διήγημα, αλλά εδώ ας περιοριστώ καλύτερα στο διήγημα.

Στη «Δεύτερη Ποικιλία», η γη έχει σχεδόν ολοκληρωτικά καταστραφεί μετά από ένα ολέθριο παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών (που έχασαν) και της Ρωσίας (που νίκησε). Τα Ηνωμένα Έθνη αναγκάζονται να αποικήσουν τη σελήνη, όπου εγκαθιστούν το στρατηγείο τους, ενώ οι κυρίαρχοι της γης Ρώσοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον νέο κίνδυνο. Πρόκειται για το νέο όπλο των Ηνωμένων Εθνών, τα «αρπακτικά νύχια», εξελιγμένα δολοφονικά ρομπότ που τους εξοντώνουν συστηματικά.
Ποιος τελικά είναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος σ’ αυτή την ιστορική εξέλιξη; Τώρα μάλιστα που τα αυτο-αναπαραγωμένα ρομπότ θέλουν να κυριαρχήσουν τα ίδια και όχι απλώς να εξοντώνουν Ρώσους;
Ο Ντικ πάντως αφήνει μια αμυδρή ακτίνα ελπίδας να τρεμοφέξει στην τελευταία παράγραφο του διηγήματος.



Το διήγημα περιέχεται στο βιβλίο
Dick, P. (1987) The Philip K. Dick Reader. New York: Citadel Press.
που περιέχει τα εξής διηγήματα:
"Fair Game" 1959
"The Hanging Stranger" 1953
"The Eyes Have It" 1953
"The Golden Man" 1954
"The Turning Wheel" 1954
"The Last of the Masters" 1954
"The Father-thing" 1954
"Strange Eden" 1954
"Tony and the Beetles" 1954
"Null-O" 1958
"To Serve the Master" 1956
"Exhibit Piece" 1954
"The Crawlers" 1954
"Sales Pitch" 1954
"Shell Game" 1954
"Upon the Dull Earth" 1954
"Foster, You're Dead!" 1955
"Pay for the Printer" 1956
"War Veteran" 1955
"The Chromium Fence" 1955
"We Can Remember It for You Wholesale" 1966
"The Minority Report" 1956
Paycheck 1953
"Second Variety" 1953