Ακρόπολη. Ο ιερός βράχος.

Ένα συλλεκτικό λεύκωμα σήμερα μαζί με τη σαββατιάτικη "Ελευθεροτυπία".
Η Ακρόπολη όπως δεν την έχετε ξαναδεί σε φωτογραφικό λεύκωμα.
Φορώντας τα ειδικά γυαλιά βλέπουμε τις στερεοσκοπικές εικόνες να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει φωτογραφίες από την περιοχή γύρω από την Ακρόπολη (θέατρο Διονύσου, Ηρώδειο), όσο και από τα Προπύλαια, τον Παρθενώνα και το Ερέχθειο.

Υπάρχουν λίγες ατέλειες στην εκτύπωση αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό.
Δυστυχώς μερικές φωτογραφίες του μνημείου "χαλάνε" από την παρουσία των επισκεπτών,
ή τα διάφορα μηχανήματα της συντήρησης που αναγκαστικά υπάρχουν εκεί.
(Δείτε π.χ. πώς "χάνει" για τους λόγους αυτούς η ωραιότατη άποψη της Ακρόπολης στις σ. 124-125.)
Μου άρεσε ιδαίτερα η φωτογράφηση του Ερέχθειου.


Κώστας Κρικέλης (2009). Ακρόπολη. Ιερός Βράχος. 90 τρισδιάστατες φωτογραφίες.
Φωτογραφίες Κώστας Κρικέλης 7 Κίκα Παρδάκη.
Στερεοσκοπική παραγωγή Κίκα Παρδάκη.
Ειδική έκδοση για τη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία της 20/6/2009.

Η σιωπή των βιβλίων

Στο σύντομο αυτό δοκίμιο ο Γαλλο-αυστριακο-αμερικανο-εβραίος στοχαστής φιλόσοφος και κριτικός λογοτεχνίας Francis George Steiner
και προφανής λάτρης των βιβλίων ασχολείται με τον προσωπικό του ίσως τρόμο: τον κίνδυνο της εξαφάνισης των ευάλωτων βιβλίων.
Ένα ιδιαίτερα δύσκολο κείμενο με πάμπολλες παραπομπές σε έργα που δυστυχώς η ελληνική τουλάχιστον έκδοση δεν μας προσφέρει αφού λείπει εντελώς η βιβλιογραφία.
Προσέξτε το μεστό κείμενο των σελίδων 22-23 σχετικά με την ιδιαιτερότητα των συνοπτικών ευαγγελίων:
“η ιδιοφυία τους τους προέρχεται προφανώς από την ακραία ένταση ανάμεσα σε ένα είδος θεμελιώδους προφορικότητας και μιας αποκρυπτογραφικής γραφής. Η ουσία του προκλητικού φορτίου τους έγκειται στη σχεδόν στενογραφική μετάδοση του προφορικού λόγου, μέσω μιας αφηγηματικής γραφής, υπαγορευμένης βιαστικά, υπό το φως των εσχατολογικών προοπτικών της επερχόμενης Αποκάλυψης...”
Το δοκίμιο χωρίζεται στα εξή μέρη:

Δάσκαλοι και μαθητές: πραγματικές παρουσίες. (σ. 9-23)
με κύριο θέμα την αντίθεση προφορικότητας και γραπτού λόγου.
Από τη μία μεριά το γραπτό κείμενο με το καταπιεστικό του κύρος να δεσπόζει κυρίως πάνω στους χειραγωγημένους αναλφάβητους και από την άλλη η πληρότητα του προφορικού λόγου που επιτρέπει την ελευθερία της αμφισβήτησης, του αντίλογου της διόρθωσης, πάνω απ΄όλα όμως της ουσιαστικής προφορικής συνομιλίας σε ισότιμη βάση.
Πόσες παρανοήσεις δεν κρύβονται άραγε σε τούτες τις γραμμές.
Ποιοι έχουν τα ηνία του κύρους άραγε;
Γιατί μεγάλοι δάσκαλοι όπως ο Αθηναίος Σωκράτης και ο Ιησούς ο Ναζαραίος κατέφυγαν αποκλειστικά στον προφορικό λόγο χωρίς ποτέ να γράψουν ούτε καν να υπαγορεύσουν ούτε μια γραμμή;
Τα βιβλία εξουδετερώνουν άραγε την έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να αποστηθίζει όπως φοβάται ο Πλάτωνας στο “Φαίδρο” του;

Ο χρυσός αιώνας του βιβλίου. (σ. 23-33)
Τονίζεται η ώθηση στην γραφική οπτικοποίηση που δόθηκε κατ΄ αρχάς με το Απόστολο Παύλο, αλλά κυρίως με την πιο βιομηχανική παραγωγή βιβλίων που έκανε δυνατή η εφεύρεση του Γουτεμβέργιου, εν αγαστή συμπνοία με τις απαιτήσεις του γερμανικού προτεσταντισμού για διάδοση της Βίβλου στο ευρύτερο κοινό, πέρα από τους ελάχιστους μέχρι τότε καθολικούς θεολόγους
που κρατούσαν την ερμηνεία του θείου λόγου αποκλειστικά μέσα στην κλίκα τους.

Τα δύο αντίπαλα ρεύματα. (σ. 33 – 42)
Το ρεύμα αμφισβήτησης του βιβλίου φτάνει στο απόγειό του με τους ακραίους αριστερούς επαναστάτες του εικοστού αιώνα, περίεργους συμμάχους των συντηρητικών θρησκόληπτων όπως ο Τολστόι που αναζητούσαν κάποια ιδανικά “έντιμα πνεύματα”, για τα οποία ακόμη και μια απλοποιημένη σύνοψη των ευαγγελίων θα ήταν υπέραρκετή.

Νέες απειλές. (σ. 42-51)
Η επέλαση της οργανωμένης λογοκρισίας, οι κίνδυνοι από τις αυτόματες μεταφράσεις, την ψηφιοποίηση και η επίπτωση της ανάγνωσης μέσα από την οθόνη του υπολογιστή.

Το σκάνδαλο του βιβλίου. (σ. 52-60)
Στο τελευταίο τούτο μέρος ο Steiner βάζει τα πιο δύσκολα ερωτήματα που μαζί μ΄ αυτόν βασανίζουν κάθε “βαθύ γνώστη” - αληθινό αναγνώστη:
το ακατανόητο σκάνδαλο διανοουμένων όπως οι
Louis-Ferdinand Céline, Ezra Pound και Martin Heidegger
με τις αποτρόπαιες πολιτικές τους απόψεις σχετικά με το ναζισμό, ή δηλώσεις όπως του Jean-Paul Sartre to 1945 πως
“κάθε αντικομμουνιστής είναι ένα σκυλί”!
ή το πιο αθώο κλείσιμο στο γυάλινο πύργο που προσφέρει η μυθοπλασία.



George Steiner (2008). Η σιωπή των βιβλίων. Επίμετρο Michel Crepu, μετάφραση Σοφία Διονυσοπούλου. Αθήνα: Ολκός
ISBN 978-960-8154-59-9

τίτλος πρωτοτύπου:
Le silence des Livres. Ce vice encore impuni. 2006 Arlea

Όσοι ιδίως είστε εκπαιδευτικοί αξίζει να δείτε τη συνέντευξη του Steiner
http://www.youtube.com/watch?v=7bEeAiVnGbM
όπου σε μια μακροσκελή εξολομολόγησή του
μας εξηγεί την επίδραση των γονιών του,
αλλά κυριως των δασκάλων του τόσο στο λύκειο όσο και στα διάφορα διάσημα πανεπιστήμια όπου είχε την τύχη (ή την ατυχία - Harvard!!!) να φοιτήσει,
στην πνευματική του συγκρότηση.

Οι έμποροι των εθνών

Κουρσάροι, Ενετοί έμποροι, Έλληνες ναυτικοί των Κυκλάδων του 12ου αιώνα, μοναστήρια, αυλές ευγενών, κραιπάλες σε οργιαστικά τσιμπούσια, απ΄όλα έχει το μυθιστόρημα αυτό του μάγου της λογοτεχνίας μας.
Και κυρίως ανθρώπινα πάθη: ακολασία, λαγνία, φθόνος, πλεονεξία, φιλαργυρία, δίψα για ισχύ, και πάνω απ΄ όλα ερωτικά πάθη... κυρίως ανεκπλήρωτα.
O Κυκλαδίτης προύχοντας Ιωάννης Μούχρας σε μια από τις εφόδους του εναντίον των πειρατών που λυμαίνοναν τα χρόνια εκείνα τις ελληνικές θάλασσες σώζει τον Ενετό κόμητα Μάρκο Σανούτο. Τον φιλοξενεί μάλιστα στον πύργο του όπου εκεί συναντιέται με τη γυναίκα του την Αυγούστα. Η ανταπόδωση από μεριάς του Ενετού είναι να καλέσει το ζευγάρι σε δείπνο το βράδυ πριν να φύγει για την πατρίδα του... όπου μεθάει τον αφελή Ιωάννη και του κλέβει τη γυναίκα.
Η Αυγούστα αποβαίνει μοιραία για όλους. Καταστρέφει τη ζωή του Ιωάννη, ο οποίος αναλώνεται σε μια μακροχρόνια αναζήτηση της γυναίκας του και τον Ενετό κόμητα ο οποίος δολοφονείται από το πρωτοπαλήρακό του στον ίδιο το στοιχειωμένο πύργο που πρωτοσυνάντησε την Αυγούστα.
Η φοβερή πέτρα του σκανδάλου βρίσκει βέβαια κι αυτή το μαρτυρικό τέλος που τις αξίζει για τον έκλυτο βίο της. Η ειρωνΕία της τύχης την σπρώχνει πάνω στη ναυαρχίδα του Σανούτου όπου έχει πάει κρυφά για να τον συναντήσει, όπου καίγεται ζωντανή, μπροστά στα μάτια του απατημένου συζύγου της που την κοιτάζει από την ακτή αδύναμος να την βοηθήσει. Ο δε Σανούτος δεν ξέρει πως η πυρπόληση των πλοίων που σκηνοθέτησε ο ίδιος για οικονομικό του συμφέρον σκοτώνει τη γυναίκα που τόσα χρόνια αναζητούσε με ασίγαστο πόθο

Ο Παπαδιαμάντης γράφει ένα βιβλίο για ένα κοινό που “δεν τολμά ποτέ να ατενίσει εντός εαυτού, ως εις βαθύ και απύθμενον φρέαρ, προς ο ιλιγγιά η όρασις” [σ. 147]. Γράφει με ωμό ρεαλισμό σκιαγραφώντας πραγματικούς ανθρώπινους χαρακτήρες, χωρίς να ωραιοποιεί καταστάσεις γιατί η πένα του δε θέλει να παίξει τέτοιο ρόλο. Ελπίζει πως οι αναγνώστες του δεν προτιμούν “τους φαρμακείς τους παρασκευάζοντας υμιν προς σιτισμόν τας ιδίας υμών κακίας, τα ίδια υμών πάθη κεκοσμημένα” [σ. 148].



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Ενδιαφέρουσα ανάρτηση περί του μυθιστορήματος με έμφαση στο ερωτικό στοιχείο και τα πάθη του ίδιου του συγγραφέα στο μπλογκ “Η καλύβα ψηλά στο βουνό”
http://panosz.wordpress.com/2008/01/21/papadiamandis/

Το μυθιστόρημα γυρίστηκε σίριαλ “σε σκηνοθεσία Κ.ΦΕΡΡΗ το 1973.
Ήταν το πρώτο σήριαλ της ελληνικής τηλεόρασης, βασισμένο σε λογοτεχνικό έργο. Η τηλεοπτική αυτή σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία. “
http://www.infobeto.com/forum/showthread.php?p=477241

Πρώτη δημοσίευση του μυθιστορήματος το 1882 στην εφημερίδα "Μη χάνεσαι”
http://www.kyknos.com/author.asp?authid=00146



Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (2009). Οι έμποροι των εθνών. Αθήνα: Πελεκάνος
ISBN 978-960-469-490-7
ειδική έκδοση για ΤΟ ΒΗΜΑ 30/5/2009
(τιμή εφημερίδας μαζί με το ένθετο βιβλίο 2 ευρώ)

The Onion presents OUR DUMB CENTURY

The stuff that's fit to read on a Sunday morning, especially when it's election day for the European parliament.
This is a satirical book by the staff of the notorious parody newspaper "The Onion".
It is guaranteed to have you in stitches for as long as you can endure the uncontrollable laughter caused by
all these almost unbearably hilarious news items that cover the whole length of the glorious twentieth century,
as they would have been reported by the "best source of news in the great republic of the USA" had the satirical newspaper existed then!
Some if the most ingenious headlines:
February 19, 1915 [World War I]
600,000 killed in 4-inch advance on western front. Heroic soldiers pay ultimate price to make patch of mud safe for democracy.
December 6, 1933 [Stalinist regime]
Stalin announces five-year "Everybody dies" plan. 50 million Russians to perish by 1939.
December 10, 1936 [King Edward VIII's abdication]
Meaningless figurehead abdicates meaningless role.
July 4, 1936 [Nazi terror]
German Jews concerned about Hitler's "Kill all Jews" proposal.
June 8, 1944 [D Day]
Normandy invasion force crippled by nostalgia. Thousands of GIs die as they pause to reflect on momentous day.
February 21, 1956 [McCarthyist hysteria]
Ronald Reagan bravely turns in 78,342 Hollywood leftists.
August 16, 1966 [Vietnam War]
special offer: free pull-out draft card!
January 30, 1968 [Vietnam War death toll]
Johnson deploys 20,000 body bags to Vietnam
April, 8 1974
Amputee children of Cambodia award peace prize to Henry Kissinger
August 8, 1976 [Pol Pot regime]
Cambodia to switch to skull-based economy
March 28, 1989 [Tien An Men Square massacre]
Stirring symbol of human spirit difficult to lean out of tank treads
January 1, 2000 [millenarian prophesies]
Christian Right ascends to heaven

A real boon for anybody who is interested in American culture and
can appreciate the very distinct brand of humour
of this politically incorrect newspaper.

(Many thanks Michelle. As you can see I am still capable of handling old-fashioned print material!)


Scott Dikkers (1999). The Onion presents OUR DUMB CENTURY. 100 years of headlines from America's finest news source.
New York: Crown Publishers. [Random House]
ISBN 978-0-307-39357-9
First hardcover edition.

Byzantium. The surprising life of a medieval empire.

Μόλις είδα την εικόνα της αυτοκράτειρας Ζωής στο εξώφυλλο
και διάβασα τον τίτλο
"Βυζάντιο. Η εκπληκτική ζωή μιας μεσαιωνικής αυτοκρατορίας"
κατάλαβα πως δε θα γλίτωνε η τσέπη μου από τα 14,50 ευρώ.
Από τις πρώτες γραμμές καταλαβαίνεις πόσο καλογραμμένο είναι,
από μια συγγραφέα-ιστορικό που είναι παθιασμένη με την ιστορική αυτή περίοδο.


Η συγγραφέας Judith Herrin, ομότιμος καθηγήτρια βυζαντινών σπουδών στο King's College του Λονδίνου, διατείνεται στον πρόλογο ότι έναυσμα για το γράψιμο αυτού του βιβλίου ήταν το γεγονός ότι κάποια ημέρα μπήκαν στο γραφείο της δυο εργάτες που επισκεύαζαν κάτι στο κτίριο του ινστιτούτου και τη ρώτησαν "τι σημαίνει Βυζάντιο'. Έτσι αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο, πολύ διαφορετικό από τα υπάρχοντα δύσκολα και πολυσέλιδα εγχειρίδια μεσαιωνικής ιστορίας , τα οποία φυσικά απασχολούν, σε όποιο βαθμό τυχόν απασχολούν, μόνον τους ειδικούς.
Το βιβλίο της λοιπόν στοχεύει στο ευρύ αναγνωτικό κοινό, όχι απαραίτητα τους κτίστες και μπογιατζήδες,
που αποκλείεται ποτέ να δώσουν λεφτά για οποιοδήποτε είδος βιβλίου,
και μάλιστα για ένα τόσο περίεργο (για τους δυτικούς) θέμα όπως η βυζαντινή ιστορία.
Στον πρόλογο προαναγγέλει τα ερωτήματα που την ενδιαφέρουν,
και τα οποία θα την απασχολήσουν ιδιαίτερα στο πονημά της, το σχετικό με τη "σκοτεινή" αυτή περίοδο:
ο ρόλος των γυναικών στην πολιτική της,
η διάδοση του γραμματισμού,
η επίδραση του Βυζαντίου σε άλλους σύγχρονους ή κατοπινούς λαούς,
η ποιότητα της βυζαντινής τέχνης,
η αυτοπεποίθηση των υπηκόων της αυτοκρατορίας,
η δύναμη της παράδοσης,
η σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ Ισλάμ και Βυζαντίου,
η γλωσσική συνέχεια,
η ρωμαϊκή κληρονομιά σε θέματα αρχιτεκτονικής, δικαίου, τεχνολογίας,
η προστασία της δυτικής Ευρώπης από τον εξ ανατολής μουσουλμανικό κίνδυνο,
ο ρόλος των σταυροφοριών στην αποδυνάμωση της αυτοκρατορίας,
η πολιτιστική του επίδραση μετά τον 13ο αιώνα,
η επίδραση των εικονοκλαστών θεολόγων του 8ου και 9ου αιώνα στον προτεσταντισμό'

Πολλά και άκρως ενδιαφέροντα τα ερωτήματά της, για να καλυφθούν σε όλη τους την έκταση σε 336 μόνο μικρές σελίδες ενός Πένγκουιν, γι´ αυτό και παραδέχεται πως το βιβλίο της είναι απλώς ένας "μεζές" για να ανατρέξουμε στην πλούσια βιβλιογραφία που παραθέτει, σ. 339-353.

Τελειώνοντάς το θα σας έχει ανοίξει σίγουρα η όρεξη για περαιτέρω ενασχόληση με τη βυζαντινή αυτοκρατορία, με "το πνεύμα του Βυζαντίου αλλά και τους πραγματικούς του ανθρώπους, τους τόσο διαφορετικούς, αλλά και τόσο αναγνωρίσιμα όμοιούς μας".


Judith Herron (2008). Byzantium. The surprising life of a medieval empire. London: Penguin
ISBN 978-0-141-03102-6

RUMI SELECTED POEMS

Είχα κατέβει να πάρω δώρο ποιητικό για μια φίλη μου
όταν έπιασα τυχαία στα χέρια μου το βιβλιαράκι αυτό
με τα ποιήματα του Ρουμί Jalāl ad-Dīn Muḥammad Rūmī (جلال‌الدین محمد رومی) .
Διάβασα κάνα-δυο
και κατάλαβα πως εδώ πρόκειται για κάτι ξεχωριστό.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στη διαφημιστική εισαγωγή στο εσώφυλλο του βιβλίου ήταν το γεγονός πως η συλλογή αυτή των ποιημάτων του Ρουμί, που μετάφρασε ο Coleman Barks "απελευθερώνοντας τα ποιήματα από το κλουβί τους"
http://www.sufipoetry.com/interviews/df-may-2006.html ,
κατέστησε τον μυστικιστή του 13ου αιώνα τον πιο πολυδιαβασμένο ποιητή στις ΗΠΑ!

Ο Coleman Barks παραδέχεται πως χρειάστηκε ένα δάσκαλο για να του χαρίσει την απαιτούμενη σοφίανα πετύχει το στόχο του, .
Γι΄ αυτόν το κατάλληλο πρόσωπο ήταν ο μυστικιστής σούφι Muhammad Raheem Bawa Muhaiyaddeen,
που τον συνάντησε στη Φιλαδέλφεια.
Είναι πράγματι αξιοπερίεργο πως μια τόσο "αλλόκοτη" απόκρυφη ποίηση της μεσαιωνικής Ανατολής μπορεί να χαϊδέψει και να συγκινήσει τη δυτική μας "κρύα" ψυχή.
Είναι άραγε το γεγονός ότι η δυσκολία των σούφικων στίχων
μαλακώνει και γίνεται πιο κατανοητή επειδή μιλάει κατ´ ευθείαν στην καρδιά;
Είναι μήπως οι ξεχωριστές εκστατικές στιγμές που κατορθώνει να συλλάβει ο περσόφωνος διανοητής, μοναδικές εμπειρίες πανανθρώπινες που κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει γευτεί;
Άλλοι βρίσκουν την αιτία
"στον ανείπωτο πόθο για ένωση με το αιώνιο".
http://www.colemanbarks.com/press/news.php?n=8

Μια μικρή γεύση από το ποιητικό αυτό έργο
μπορείτε να πάρετε από τα παρακάτω αποσπάσματα
σε δική μου ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά.


Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
σ. 3
Κλείσε και τα δυο σου μάτια
για να δεις με το άλλο

Σταμάτα να κάνεις σα λύκος, και νιώσε
την αγάπη του βοσκού να σε γεμίζει

Ξεχύσου σα ρυάκι όλο και πιο πέρα,
πάντα διευρύνοντας τους κύκλους της ύπαρξης


ΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
σ. 4
Αναγνώρισε πως η φαντασία σου και η σκέψη σου
και η αισθητική σου αντίληψη δεν είναι παρά καλάμια
που κόβουν τα παιδιά και προσποιούνται πως είναι άλογα


ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΚΡΑΣΙΑ
σ. 6
και διάλεξε τους αγνότερους,
αυτούς που δεν έχουν νοθευτεί από το φόβο,
ή οποιαδήποτε βιασύνη να προλάβουν "ό,τι χρειάζεται"
Πιες το κρασί που σε παρακινεί
σαν την καμήλα που κινείται όταν είναι λυτή
και απλώς τριγυρνάει

ΕΧΩ ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΠΩ
σ. 9
πρώτον, όταν ήμουν μακριά σου,
τούτος ο κόσμος δεν υπήρχε,
ούτε κάποιος άλλος
δεύτερον, ο,τιδήποτε έψαχνα να βρω
ήταν πάντα εσύ

λόγια είναι αυτά ή δάκρυα;
το κλάμα λογίζεται για λόγος;


ΝΑ 'ΣΑΙ ΧΙΟΝΙ ΠΟΥ ΛΥΩΝΕΙ
σ. 13
να 'σαι χιόνι που λυώνει
ξεπλύσου από τον εαυτό σου
τρομακτική προσταγή, πώς να χάσω τον εαυτό μου;


ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ;
σ. 15
Ένα αόρατο πουλί πετάει ψηλά,
αλλά ρίχνει μια φευγαλέα σκιά
τι είναι το σώμα; αυτή η σκιά της σκιάς
της αγάπης σου, που κάπως περιλαμβάνει
ολόκληρο το σύμπαν

κάθε εικόνα, ένα ψέμα

ΕΝΑ ΔΙΨΑΣΜΕΝΟ ΨΑΡΙ
σ. 19
έχω μέσα μου ένα διψασμένο ψάρι
που δε βρίσκει ποτέ αρκετό
από αυτό που ψάχνει!
δείξε μου το δρόμο προς τον ωκεανό!
σπάσε αυτά τα μικρά κανάτια

ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΠΟΥ ΤΡΕΜΟΣΒΥΝΕΙ
σ. 23
Το κερί φτιάχτηκε για να γίνει ολόκληρο φλόγα
και σ' εκείνη την εκμηδενηστική στιγμή του
δεν έχει καθόλου σκιά
δεν είναι παρά μια γλώσσα φωτός
που περιγράφει κάποιο καταφύγιο

ΜΟΝΟ ΠΝΟΗ
σ. 32
δεν είμαι χριστιανός ή εβραίος ή μουσουλμανος, ή ινδουιστής, ή βουδιστής, ή σούφι ή ζεν...

υπάρχει ένας δρόμος μεταξύ της φωνής και της παρουσίας
όπου ρέει η πληροφορία

στην πειθαρχημένη σιωπή ανοίγει
στην περιπλανόμενη ομιλία κλείνει


Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ
σ. 37
η άνοιξη είναι ο Χριστός
που ανασταίνει μαρτυρικά φυτά από τα σάβανά τους

ένα φύλλο τρέμει
τρέμω κι εγώ στην αέρινη ομορφιά σα μετάξι απ´ το Τουρκεστάν

Ο ΣΕΪΧΗΣ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
σ. 46
η γνώση που έχω δε θέλει τιμές και δόξες
θέλει να απολαμβάνει τον εαυτό της
είμαι μια φυτεία ζαχαροκάλαμου, και ταυτόχρονα
τρώω τη γλύκα της


ΕΝΑΣ ΔΕΡΒΙΣΗΣ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ
σ. 117
Ξέχασες τον Ένα
που δεν νοιάζεται για ιδιοκτησίες,
που δεν προσπαθείνα βγάλει κέρδος
από κάθε ανθρώπινη επαφή

ΕΧΩ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΔΑΣΚΑΛΟ
σ. 133
Χτες βράδυ ο δάσκαλός μου μου έμαθε το μάθημα της φτώχειας,
να μην έχω τίποτε και να μη θέλω τίποτε

ΝΕΡΟΪΣΤΟΡΙΑ
σ. 172
το ίδιο το σώμα ειναι ένα παραπέτασμα
για να προστατέψει και εν μέρει μόνο αποκαλύψει
το εκτυφλωτικό φως
μέσα στην παρουσία σου


ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ
σ. 200
Χτύπα την πόρτα της πραγματικότητας,
κούνησε τα φτερά της σκέψης σου,
χαλάρωσε τους ώμους,
και άνοιξε.


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΜΠΡΟΣ ΜΑΣ
σ. 205
το θαύμα του Ιησού είναι ο ίδιος ο Ιησούς, όχι τι είπε, ή τι έκανε
για το μέλλον. Ξέχνα το μέλλον.
Θα λάτρευα όποιον κατάφερνε να κάνει απλώς αυτό


ΣΤΡΙΦΟΓΥΡΝΩΝΤΑΣ
σ. 278
συνέχισε το περπάτημα, αν και δεν υπάρχει μέρος να πας
μην προσπαθείς να δεις μέσα από αποστάσεις
κάτι τέτοιο δεν είναι για ανθρώπινα όντα, κινήσου ενδόμυχα,
αλλά όχι με τον τρόπο που σε προστάζει ο φόβος.


Rumi (1999). Selected Poems. London: Penguin
Translated by Coleman Barks.
ISBN 978-0-14-044953-2

Η παγκόσμια κληρονομιά. Η διαφύλαξη της πολιτιστικής παρακαταθήκης.

Στο σύντομο αυτό βιβλιαράκι, όλο κι όλο 127 σελίδες, κάνουμε ένα ταξίδι σε όλη την υφήλιο επισκεπτόμενοι αρχιτεκτονικά αριστουργήματα μεγάλης αξίας που αποτελούν την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά του ανθρώπινου είδους.
Η πρώτη φωτογραφία, στην πρώτη σελίδα του βιβλίου, με τα κουκλίστικα σπίτια σε ένα κανάλι της πόλης Brugge (Μπριζ) του φλαμανδικού Βελγίου μας προϊδεάζει για την ομορφιά που πρόκειται να απολαύσουμε.
Εκτός από τα αυτονόητα (πυραμίδες της Γκίζας, Ακρόπολη των Αθηνών, Πέτρα, ιστορικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης, ο μεντρεσές Σιφ Νταρ στην Σαμαρκάδη, Βενετία, Σινικό Τοίχος) θα βρείτε και πολλά άλλα, λιγότερο φημισμένα, όπως τη συνοικία Tysker Bryggen της πόλης Μπέργκεν στη Νορβηγία, τους γκρεμούς -τόπους ταφής του Μπαντιαγκάρα στο Μάλι της Αφρικής, το φρούριο Σαλιμάρ στη Λαχώρη του Πακιστάν, το τέμενος του βασιλιά στο Ισφαχάν της Περσίας, ο καθεδρικός ναός της Αντίγουα Γουατεμάλα (πόλη σκαρφαλωμένη στα 1500 μέτρα) και ο ναός-όρος του Άνγκορ μέσα στη ζούγκλα της Καμπότζης.
Το βιβλίο μας ταξιδεύει σε όλες τις ηπείρους και σε διάφορες χρονικές περιόδους, από την τρίτη χιλιετία π. Χ. μέχρι τον εικοστό αιώνα.
Η χώρα μας αντιπροσωπεύεται, εκτός από την Ακρόπολη βέβαια, και με τα μοναστήρια πάνω στους βράχους των Μετεώρων στη Θεσσαλία.




Gerard Denizeau (2007) Η παγκόσμια κληρονομιά. Η διαφύλαξη της πολιτιστικής παρακαταθήκης. Αθήνα: Κασταλία.
ISBN 978-960-7560-68-1
Ειδική έκδοση για την Ελευθεροτυπία.