Shall the religious inherit the earth?

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για το μέλλον των κοινωνιών με την άνοδο του θρησκευτικού σκοταδισμού σε παγκόσμια κλίμακα.
Είτε με τη μορφή του ισλαμικού εξτρεμισμού, είτε με τη μορφή του ακραίου χριστιανικού φονταμενταλισμού κυρίως στις ΗΠΑ, είτε ακόμη με τη μορφή των υπερορθόδοξων Χαρεντίμ στο Ισραήλ, μπορεί να ξαναμπαίνουμε σε ένα σκοτεινό μεσαίωνα μισαλλοδοξίας.
Η τάση αυτή μάλιστα καθίσταται αναπόφευκτη λόγω του αδυσώπητου δημογραφικού παράγοντα. Οι ακραίοι θρησκευόμενοι απλά γεννάνε πάρα πολλά παιδιά, ενώ οι  υπόλοιποι [άθεοι ή οπαδοί του λαϊκού κράτους] γεννάνε ελάχιστα ή καθόλου παιδιά!

Η πρόβλεψη πως "Χωρίς μια ιδεολογία που θα εμπνεύσει την κοινωνική συνοχή, ο φονταμενταλισμός δεν μπορεί να σταματήσει. Οι θρησκευόμενοι θα κληρονομήσουν τον πλανήτη." μοιάζει εφιαλτική, αλλά όσοι διαβάσουν τα αδιάσειστα επιχειρήματα του Eric Kaufmann θα καταλάβουν πως ο εχθρός της φιλελεύθερης κοινωνίας δεν είναι προ των πυλών. Έχει ήδη χτίσει ισχυρότατα προγεφυρώματα μέσα της!

Eric Kaufmann (2010). Shall the Religious Inherit the Earth? Demography and politics in the twenty-first century. London: Profile Books.
[τιμή στην Ελλάδα 21 ευρώ]

Snow

Ο αφηγητής, ονόματι Κα, ένας ποιητής, εξόριστος στη Γερμανία για πολιτικούς λόγους που διάγει έναν κάπως μονήρη βίο, επιστρέφει για την κηδεία της μητέρας του στην Πόλη, όπου αναλαμβάνει μια δημοσιογραφική αποστολή για μια κεμαλική εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. Να ερευνήσει τις αιτίες που οδηγούν κάποιες νέες γυναίκες στα βάθη της Ανατολίας στην αυτοκτονία. Υπάρχει όμως για τον Κα και ένα άλλο τελείως προσωπικό κίνητρο γι’ αυτό το ταξίδι. Στο μακρινό Καρς, κοντά στα σύνορα με την Αρμενία, μένει η παλιά συμφοιτήτριά του, η Ιπέκ, την οποία ερωτεύεται τρελά. Ενώ προσπαθεί να καταλάβει το τι ακριβώς συμβαίνει (τόσο στην περιοχή με τη σύγκρουση κεμαλικών – φανατικών μουσουλμάνων όσο και με το κρυφό αντικείμενο του πόθου του), ο ονειροπαρμένος Κα τριγυρνά τους δρόμους του Καρς και βρίσκει ευκαιρίες για έμπνευση ώστε να γράψει ποιήματα! Εν τω μεταξύ κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος στην περιοχή (η οποία είναι ταυτόχρονα αποκλεισμένη εξ αιτίας φοβερών χιονοπτώσεων) λόγω των συγκρούσεων μεταξύ των κρατικών υπηρεσιών και των μουσουλμάνων. Οι αρχές (αστυνομία, στρατός, η περιβόητη υπηρεσία ασφαλείας ΜΙΤ και οι συνεργαζόμενοι παρακρατικοί τραμπούκοι) συμπεριφέρονται σε οποιοδήποτε αντιφρονούντα σαν στρατός κατοχής και καταφεύγουν σε ανοιχτή τρομοκρατία: προβοκάτσιες, απαγόρευση της κυκλοφορίας, βασανισμοί, εκτελέσεις.
Καλώς ήλθατε στην τουρκική «δημοκρατία» του 2000!

Το μυθιστόρημα δεν είναι απλώς ένα ανάγνωσμα για όσους θέλουν να πάρουν μια γεύση της πραγματικής Τουρκίας πίσω από την δυτική πρόσοψη που το καθεστώς προσπαθεί να πουλήσει στη Δύση, αλλά και ένα ένα ρομαντικό, ερωτικό, αλλά και βαθύτατα πολιτικό μυθιστόρημα από τον νομπελούχο Orhan Pamuk, ο οποίος διατείνεται πάντως πως ΔΕΝ είναι πολιτικός συγγραφέας. Και όμως τα θέματα του βιβλίου του είναι οπωσδήποτε πολιτικά: ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός, ο δυτικός εκμοντερνισμός, οι αθλιότατες συνθήκες ζωής στην Ανατολία και ... η δημοκρατία. Α λα τούρκα φυσικά.

Το βιβλίο κρατά έντονο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία του σελίδα, καθώς η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη.


Orhan Pamuk (2004) Snow. London: Faber and Faber
μεταφρασμένο από τα τουρκικά από την Maureen Freely
ISBN 978-0-571-22299-5
(τιμή, με την έκπτωση, από τον Παπασωτηρίου 8,80 ευρώ)

Το βιβλίο (με τίτλο Kar) εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο İletişim της Κωνσταντινούπολης το 2002, και είναι αφιερωμένο στην κόρη του Rüya (το όνομα της οποίας σημαίνει «όνειρο»).

Στα ελληνικά εκδόθηκε το 2007, από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, σε μετάφραση της Στέλλας Βρετού.
http://the.greekbooks.net/pdf/xioni.pdf